poniedziałek, 28 maja 2012

Bezprawna sterylizacja – proces przeciwko lekarce z Szamotuł

W 2009 r. w szpitalu podczas zabiegu cesarskiego cięcia lekarka wykonała sterylizację twierdząc, że w ten sposób ratowała życie i zdrowie kobiety. Jednak inną wersję w trakcie procesu przedstawił anestezjolog. Według niego nie było powodu dokonania zabiegu sterylizacji, nie było zagrożenia życia spowodowanego krwawieniem.

Lekarka nie mając zgody pacjentki dokonała zabiegu sterylizacji, za co została oskarżona o spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowi pacjentki. Zgodnie z art. 156 KK grozi jej kara pozbawienia wolności od roku do 10 lat. Z kolei za wykonanie zabiegu leczniczego bez zgody pacjentki na podstawie art. 192 KK grozi kara grzywny, ograniczenia wolności, pozbawienia wolności do lat 2. W tej sytuacji będzie zachodził zbieg przestępstw.

Więcej:
www.wyborcza.pl

Lekarz będzie płacił alimenty, bo nie usunął ciąży

W Hiszpanii sąd zasądził od lekarza ginekologa na rzecz nowo narodzonego dziecka alimenty w wysokości 1300 dolarów przez najbliższe 26 lat oraz na rzecz matki dziecka 189 tys. dolarów odszkodowania.

Lekarz wykonał zabieg aborcji, jednak po kilku tygodniach okazało się, że kobieta nadal jest w ciąży. Na przeprowadzenie kolejnego zabiegu było już za późno. Zgodnie z prawem hiszpańskim nie można dokonać aborcji jeżeli płód osiągnął 22 tydzień.

Więcej na portalu
www.sfora.pl

Zgoda na terapię 17-latka

Na sesję terapeutyczna zgłasza się młoda osoba. W trakcie konsultacji terapeuta dowiaduje się, że jest to osoba nieletnia, ma 17 lat.

Czy terapeuta może prowadzić terapię i kto wyraża zgodę na nią?

Psycholog a tajemnica zawodowa wynikająca z ustawy z 19.8.1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

Co prawda jest to dość stare orzeczenie, bo z 2005 r., ale bardzo istotne w pracy psychologa. Sąd Najwyższy orzekł, że „Przepis art. 52 ust. 1 ustawy z 19.8.1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego dotyczy każdej osoby, która wykonuje czynności określone w tej ustawie; ustanawia on bezwzględny zakaz dowodowy, będąc przepisem szczególnym w stosunku do unormowania art. 180 KPK, a wobec tego takiej osoby nie można przesłuchać co do okoliczności przewidzianych w art. 52 ust. 1, nawet jeżeli wyrazi ona gotowość ujawnienia tego rodzaju tajemnicy zawodowej”.


Zagadnienie prawne przedstawił Sądowi Najwyższemu Sąd Okręgowy w T. w związku ze sprawą prowadzoną przed tym sądem.

Śmierć pacjenta po przetoczeniu niezgodnej krwi

W Łodzi prokuratura wszczęła postępowanie w sprawie nieumyślnego spowodowania śmierci 67-letniego pacjenta, któremu przetoczono niewłaściwą krew.

Zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa złożył w prokuraturze dyrektor szpitala.

Wstępne wynika sekcji potwierdzają, że przyczyną śmierci było przetoczenie niezgodnej grupowo krwi.

Za nieumyślne spowodowanie śmierci zgodnie z brzmieniem art. 155 KK sprawcy grozi kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.

665 tys. kary dla lekarza za niewypełnienie dokumentów

Narodowy Fundusz Zdrowia nałożył karę w wysokości 665 tys. zł na lekarza, który nie wypełniał dokumentacji medycznej.

Jak możemy przeczytać w prasie, lekarz z 30-letnim stażem wystawiał recepty na leki refundowane jednak nie zawsze wypełniał dokumentacje medyczną. Po przeprowadzeniu kontroli przez NFZ lekarz ma zwrócić pieniądze za przepisane leki i dodatkowo uiścić karę.

Dlaczego ma to zrobić lekarz a nie przychodnia?

Lekarz zatrudniony jest na podstawie kontraktu i dodatkowo w umowie ma klauzulę o odpowiedzialności finansowej, a w takiej sytuacji to on ponosi odpowiedzialność.

Recepta na kartce papieru

Naczelna Rada Lekarska wydała rekomendacje zgodnie, z którymi recepta może być wystawiona nawet na zwykłej kartce papieru o dowolnym rozmiarze pod warunkiem, że dane zamieszczone będą czytelne.

Dane jakie powinny znaleźć się na takiej recepcie wg NRL to:
– imię i nazwisko pacjenta,
– adres miejsca zamieszkania,
– nazwa leku (najlepiej międzynarodowa),
– postać,
– dawka,
– ilość leku,
– sposób dawkowania,
– data,
– podpis lekarza,
– numer prawa wykonywania zawodu.

Hospicjum to nie przedsiębiorstwo

Projekt nowelizacji z 15.52012 r. ustawy z 15.4.2011 r. o działalności leczniczej przewiduje, że hospicja nie będą uznawane za przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej, o ile prowadzą działalność pożytku publicznego w rozumieniu ustawy z 24.4.2003 r o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

Nowel ma wejść w życie 30.6.2012 r.

Ubezpieczenie z tytułu zdarzeń medycznych dla podmiotów leczniczych prowadzących szpital

Zgodnie z projektem z 15.5.2012 r. noweli ustawy z 15.4.2011 r. o działalności leczniczej przygotowanej przez Ministerstwo Zdrowia i przekazanej do konsultacji społecznych szpitale nie będą musiały wykupywać ubezpieczenia z tytułu zdarzeń medycznych jeszcze przez półtora roku.

Przepisy merytoryczne zawarte w ustawie nie zostały zmienione, jedynie wprowadzono przepisy przejściowe, co powoduje, że od 1.1.2014 r. ubezpieczenie takie będzie obowiązkowe.

Wprowadzenie przepisów oznacza, że do 31.12.2013 r. szpital może zawrzeć ubezpieczenie, ale nie musi. Toczące się postępowanie o wykreślenie podmiotu leczniczego z rejestru z powodu braku ubezpieczenie z mocy prawa będą umarzane. Brak ubezpieczenie nie stanowi również przeszkody do zawarcia umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

wtorek, 22 maja 2012

Okołooperacyjna Karta Kontrolna

Okołooperacyjna Karta Kontrolna ma na celu, jak podaje Centrum Monitorowania Jakości, „wspieranie przyjętych/zaadaptowanych działań na rzecz bezpieczeństwa oraz promowania skutecznej komunikacji i dobrej współpracy w multidyscyplinarnym zespole”.

W Polsce 58 szpitali stosuje Okołooperacyjną Kartę Kontrolną. Lista szpitali, które wdrożyły Okołooperacyjną Kartę Kontrolną znajduje się
TUTAJ

Może dzięki wprowadzeniu Karty zmniejszy się liczba powikłań pooperacyjnych a tym samym zwiększy się bezpieczeństwo pacjentów, co z kolei będzie miało wpływ na zmniejszenie się liczbę procesów o odszkodowanie przeciwko placówkom medycznym.

Więcej na ten temat na stronie internetowej
Centrum Monitorowania Jakości.

Zdarzenie medyczne a działanie Komisji Wojewódzkich

1.1.2012 r. weszły w życie przepisy dotyczące procedury orzekania przez wojewódzkie komisje o zdarzeniu medycznym. Zostały one uregulowane w ustawie o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta i miały na celu zmniejszenie liczby spraw wpływających do sądów oraz szybsze rozpatrywanie wniosków a tym samym szybsze wydawanie orzeczeń niż w sprawach prowadzonych przed sądem.

Po prawie pół roku od wprowadzenia zmian i ponad trzech miesiącach działania komisji nie zanosi się, aby pacjenci często korzystali z tej formy dochodzenia odszkodowania za zdarzenie medyczne. Liczba wniosków wynosi niewiele ponad 10 na 16 komisji jakie działają na terenie kraju. Pierwsze posiedzenie miało odbyć się w kwietniu.

Narażenie na utratę życia i zdrowia z powodu powikłań pooperacyjnych

W Kielcach rozpoczął się proces, w którym pacjent domaga się 500 tys. odszkodowania za narażenie na utratę życia i zdrowia.

W trakcie usunięcia kamieni z pęcherzyka żółciowego pacjentowi uszkodzono jelito cienkie. Następnego dnia, jak możemy przeczytać w informacjach prasowych, wykonano reoperację, co nie przyczyniło się jednak do poprawy stanu zdrowia pacjenta i konieczne było wykonanie zabiegu po raz trzeci.

Sąd będzie musiał odpowiedzieć na pytanie czy doszło do błędu medycznego a w konsekwencji do narażenia życia i zdrowia pacjenta.

Nietrzeźwość lekarza w trakcie przyjmowania pacjentów

Po raz kolejny prasa podaje informacje o nietrzeźwym lekarzu przyjmującym pacjentów. Lekarz przyjmujący pacjentów w jednej z przychodni w Polsce miał 2,5 promila alkoholu w organizmie.

Jaką może ponieść odpowiedzialność?

sobota, 19 maja 2012

Odpowiedzialność karna za zaniechanie udzielenia świadczenia zdrowotnego

W polskim prawie karnym nie ma charakterystycznego przepisu, który dotyczyłby bezpośrednio odpowiedzialności karnej lekarza za zaniechanie udzielenia świadczenia zdrowotnego. Z tego też powodu jego odpowiedzialność w tym względzie opiera się na zasadach ogólnych, wspólnych dla wszystkich osób.

Odpowiedzialność karna związana z nieterapeutycznymi czynnościami lekarskimi

Współczesne zdobycze medycyny otwierają przed lekarzem ogromne pole działania. Dawno przekroczyło już ono zakres tradycyjnych w tym względzie czynności leczniczych (terapeutycznych zabiegów medycznych).


niedziela, 13 maja 2012

Prawne aspekty tajemnicy lekarskiej

Przedmiotem rozważań w niniejszym artykule jest regulacja ustawowa obowiązku zachowania tajemnicy lekarskiej oraz odpowiedzialności karnej za naruszenie tajemnicy zawodowej. Ze względu na fakt, że jest to problematyka prawno-medyczna, omawiane kwestie wchodzą w zakres tzw. prawa medycznego.

Każdy lekarz, składając przysięgę Hipokratesa, zobowiązuje się do nieujawniania informacji wobec osób trzecich o stanie zdrowia pacjenta bez jego wyraźnej zgody. Tajemnica lekarska obejmuje, oprócz informacji o stanie zdrowia pacjenta, również wszelkie inne informacje, które lekarz uzyskał w związku z wykonywaniem zawodu i udzielaniem świadczenia zdrowotnego, np. pacjent powiedział lekarzowi o swoich problemach finansowych, o swojej orientacji seksualnej, sytuacji rodzinnej. Tajemnicą objęte są również informacje, które do lekarza dotarły w sposób pośredni, dorozumiany, tzn. lekarz wywnioskował je z informacji uzyskanych od pacjenta czy jego zachowania. Nawet w przypadku śmierci pacjenta lekarz nie jest zwolniony z obowiązku dochowania tajemnicy lekarskiej.

Zgoda pacjenta a odpowiedzialność karna lekarza

Kanonem obowiązującym w medycynie jest podejmowanie czynności lekarskich o charakterze terapeutycznym i nieterapeutycznym za zgodą pacjenta, albo innego podmiotu uprawnionego do występowania w jego imieniu. Zgoda stanowi jeden z kwalifikatorów legalności czynności lekarskich.

W 1997 r, po raz pierwszy w polskim porządku prawnym, przyznano prawnokarną ochronę autonomii pacjenta, wprowadzając do Kodeksu karnego art. 192 § 1. stanowiący: "Kto wykonuje zabieg leczniczy bez zgody pacjenta, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2". W § 2 tego artykułu zapisano, że "Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego".

Odpowiedzialność lekarza za błąd w sztuce

Lęk przed zostaniem ofiarą błędu lekarskiego nie jest obcy pacjentom i ich rodzinom. Obawa przed popełnieniem błędu towarzyszy także lekarzom. Od zawsze próbowano więc ograniczyć, także poprzez przepisy prawne, rozmiary tych błędów.

Analizując dzieje medycyny odnajdziemy przypadki opisujące odpowiedzialność lekarza za czyny uważane za błąd. Pierwotnie odpowiedzialność lekarska miała charakter ściśle penalny.

środa, 9 maja 2012

Ustanowienie granicy wynagrodzenia biegłego z zakresu medycyny jest niezgodne z Konstytucją RP

9.5.2012 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w sprawie dotyczącej kosztów przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych z zakresu medycyny.

Trybunał Konstytucyjny orzekł, że „§ 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie kosztów przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych w postępowaniu sądowym (Dz.U. Nr 46, poz. 254 ze zm.) w związku z regulacją zawartą w załączniku nr 1 lp. 11 do tego rozporządzenia w zakresie, w jakim ustanawia górną granicę wynagrodzenia dla biegłego z zakresu medycyny za wydanie opinii wyłącznie na podstawie akt sprawy, jest niezgodny z art. 64 ust. 2 w zw. z art. 32 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”.


niedziela, 6 maja 2012

Udzielanie pomocy terapeutycznej. Aspekty prawne

W kwietniu 2012 r. ukazała się książka adresowana do osób wykonujących zawody psychologa, psychoterapeuty, psychiatry i seksuologa, studentów psychologii i prawa, prawników oraz osób zainteresowanych czy korzystających z terapii.

W publikacji poruszone zostały podstawowe kwestie z wielu dziedzin prawa, związane z praktycznym wykonywaniem zawodów polegających na udzielaniu pomocy terapeutycznej. Charakter książki powoduje, że jest ona cennym źródłem wiedzy także dla każdego pacjenta, który korzysta z terapii.

Autorzy scharakteryzowali podstawowe pojęcia i źródła prawa dotyczące wykonywania zawodu psychologa, psychoterapeuty, psychiatry i seksuologa oraz omówili prawne formy wykonywania tychże zawodów. Przedstawiono również procedurę otwierania prywatnego gabinetu przez psychologa bądź psychoterapeutę. Wskazano i omówiono katalog praw pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem prawa do autonomii woli.

Druga część opracowania poświęcona została odpowiedzialności osób wykonujących zawód związany z udzielaniem pomocy terapeutycznej. Opisano podstawy odpowiedzialności cywilnej, pracowniczej, zawodowej oraz karnej. Istotny fragment podręcznika koncentruje się na omówieniu odpowiedzialności karnej oraz zawodowej z uwagi na daleko idące konsekwencje, jakie niesie postąpienie wbrew normie stanowionej przez prawo karne, czy zasady kodeksu etycznego. Dokonano również charakterystyki przestępstw i przewinień, z których potencjalnymi ofiarami mogą spotkać się adresaci publikacji w swej codziennej pracy.


Agnieszka Fiutak, Jacek Dąbrowski, Udzielanie pomocy terapeutycznej. Aspekty prawne, Wydanie 1, Wydawnictwo Difin, Warszawa 2012



Brak samorządu psychologów

Od 2006 r. każdego psychologa wykonującego swój zawód obowiązuje ustawa z 8.6.2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów (Dz.U. Nr 71, poz. 763 ze zm.). Ustawa przewiduje utworzenie samorządu psychologów na szczeblu krajowym (Krajowa Izba Psychologów) i Regionalnych Izb Psychologów oraz komisje dyscyplinarne. Samorząd miał m.in. wydawać prawo wykonywania zawodu, określać zasady i program przeszkolenia oraz dbać o etyczne wykonywanie zawodu. Ustawa reguluje również kwestie odpowiedzialności dyscyplinarnej za złamanie zasad etycznych. Jednakże do dziś ustawa nie jest wykonywana i w pewnym zakresie można jej przepisy uznać za martwe. Organy do dnia dzisiejszego nie powstały (poza Regionalną Izbą Psychologów Województwa Podlaskiego, która działa dość prężnie).

Jednym z powodów, że ustawa nie jest realizowana jest brak aktów wykonawczych do ustawy.

Wyżywienie pacjentów w SOR-ach

W związku z artykułami prasowymi odnośnie braku zapewnienia wyżywienia pacjentom w czasie wielogodzinnego pobytu w szpitalnym oddziale ratunkowym, głos zabrała Rzecznik Praw Pacjentów, która wystąpiła z prośbą o wyjaśnienia do Ministra Zdrowia.

Jak wynika z odpowiedzi udzielonej przez Ministerstwo „świadczeniodawca udzielający świadczeń w szpitalnym oddziale ratunkowym zobowiązany jest w ramach udzielanego świadczenia zapewnić pacjentom wyżywienie oraz napoje”.

Ustawa z 27.8.2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), która stwierdza w art. 5 pkt 34, że świadczenie opieki zdrowotnej obejmuje swym zakresem świadczenie zdrowotne, świadczenie zdrowotne rzeczowe i świadczenie towarzyszące. Natomiast pod pojęciem świadczenie towarzyszące ustawodawca zawarł, że jest to zakwaterowanie i wyżywienie w zakładzie opieki zdrowotnej całodobowej lub całodziennej oraz usługi transportu sanitarnego (art. 5 pkt 38 tejże ustawy).

Chusta w jamie brzusznej pacjentki

Przed Sądem Rejonowym w Kielcach ruszył proces lekarza i instrumentariuszki szpitala położniczego, którym postawiono zarzut nieumyślnego narażenia życia pacjentki.

W lipcu 2007 r. w szpitalu wykonano cesarskie cięcie. Pacjentka przez wiele miesięcy po zabiegu skarżyła się na złe samopoczucie, biegunki, również znacznie w tym czasie schudła. W kwietniu 2008 r. w innym szpitalu przeszła operację w trakcie, której usunięto z jelita zwinięta chustę chirurgiczną z oznaczeniami z pierwszego szpitala gdzie miała wykonany zabieg cesarskiego cięcia.

Pacjent może zarejestrować się do lekarza również przez telefon

Podmioty lecznicze są zobligowane do zapisywania pacjentów na wizyty również przez telefon oraz rejestracja nie może odbywać się z ograniczeniem do specjalnie wyznaczonych dni w tygodniu czy godzin. Jak podaje biuro Rzecznika Praw Pacjenta coraz częściej do biura wpływają skargi od pacjentów na ograniczenia związane z zarejestrowaniem wizyty do lekarza. Pacjent zmuszony jest przez placówkę medyczną do osobistego przychodzenia do placówki, aby się zarejestrować.

Rodzice przeciwko szkolnym psychologom pomagającym uczniom z problemami

Prasa coraz częściej donosi o przypadkach agresji czy próbach samobójczych wśród uczniów. Od 1.2.2011 r. publiczne przedszkola, szkoły i inne palcówki mogą udzielać i organizować uczniom uczęszczającym do ich placówek, ich rodzicom oraz nauczycielom pomoc psychologiczno-pedagogiczną. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 17.11.2010 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (Dz.U. Nr 228, poz. 1487) pomoc taką mogą uzyskać uczniowie, którzy mają problemy związane m.in. z niedostosowaniem społecznym, z trudnościami w nauce, z zaburzeniami komunikacji językowej, związane z sytuacjami kryzysowymi lub traumatycznymi. Pomoc jest bezpłatna. Okazuje się jednak, że część rodziców niechętnie korzystają z takiej formy pomocy dla swoich dzieci. Dla wielu z nich agresywne zachowanie syna czy córki, czy próba samobójcza, jaką dziecko podejmuje to za mało aby udać się po pomoc do specjalisty. Wynikać to może z braku zrozumienia i zaakceptowania, że ich dziecko ma problemy i powinno skorzystać z pomocy psychologa czy logopedy. Czasami również powodem niewyrażenia zgody na pomoc terapeutyczną jest lęk, że dokumentacja stwierdzająca problemy w ich rodzinie, u ich dziecka dostanie się w niepowołane ręce i zostanie upubliczniona. Powstaje pytanie czy w ten sposób rzeczywiście pomagają swoim dzieciom w trudnych sytuacjach, czy za kilka lat nie okaże się, że dziecko ma jeszcze większe problemu albo dojdzie do tragedii.

czwartek, 3 maja 2012

Prawo w medycynie

W 2010 ukazała się moja pierwsza książka z zakresu prawa w medycynie. Do dziś doczekała się 2 wydania.

Podręcznik „Prawo w medycynie” zawiera omówienie regulacji prawnych obowiązujących w polskich przepisach w odniesieniu do wykonywania zawodów medycznych. W opracowaniu zawarto m.in.:
• pojęcie i źródła prawa medycznego,
• formy wykonywania zawodów medycznych,
• prawa i obowiązki pracowników służby zdrowia,
• zgodę pacjenta na wykonywanie zabiegów,
• klasyfikację błędów medycznych,
• odpowiedzialność cywilną, pracowniczą, zawodową i karną pracowników służby zdrowia,
• zmiany w prawie.

Książka wzbogacona została o orzecznictwo sądów z zakresu prawa medycznego oraz liczne przykłady ilustrujące przedstawiany stan prawny.

Moim celem było stworzenie takiego podręcznika, który zbierze w jednej pozycji najważniejsze kwestie związane z wykonywaniem zawodów medycznych, które wchodzą w zakres Lekarskiego Egzaminu Państwowego czy końcowego egzaminu studiów podyplomowych z prawa medycznego.
Prawo w medycynie, Wydawnictwo C.H. Beck,  Wydanie 2, Warszawa 2011


Odpowiedzialność karna za niepowodzenie w leczeniu

Niepowodzenie w leczeniu jest to nieprzewidziany, niepomyślny wynik leczenia, który nastąpił mimo prawidłowej diagnozy, zastosowanego właściwego leczenia oraz starannej opieki medycznej. Niepowodzenie lecznicze może zdarzyć się w każdym zaburzeniu chorobowym.

Klasyfikacja błędów medycznych

Do najczęstszych przyczyn popełniania błędów lekarskich zalicza się:
1) nietrafną analizę faktycznych, a nawet klasycznych dla danego schorzenia lub stanu pourazowego symptomów (dotyczy to w szczególności obserwacji pooperacyjnej, oceny zgłaszanych faktów w czasie udzielania pomocy doraźnej, przebiegu porodu, np. nierozpoznanie zawału mięśnia sercowego ściany dolnej w przypadku maski brzusznej zawału);
2) niewykorzystanie dostępnych, a celowych w konkretnej okoliczności zdrowotnej możliwości diagnostycznych, np. niewykonanie tomografii komputerowej głowy przy jej urazie, zbyt późne wykonanie lub niewykonanie badań dodatkowych – badań krwi przy objawach wskazujących na możliwość krwawienia wewnętrznego, brak monitorowania porodu (KTG), mimo że taka możliwość istnieje, brak konsultacji specjalistycznych w przypadkach, które tego wymagają;
3) błędy w terapii farmakologicznej, np. podanie antybiotyku bez pobrania wymazu i wykonania posiewu oraz antybiogramu, długotrwałe stosowanie leku bez przeprowadzania badań kontrolnych;
4) podjęcie się świadczeń medycznych mimo braku stosownych kompetencji, np. wykonywanie przez lekarza – ginekologa znieczulenia ogólnego i zabiegu łyżeczkowania, wykonywanie zabiegów w znieczuleniu ogólnym w gabinecie niespełniającym norm wymaganych przepisami;
5) bezpodstawne odroczenie przeprowadzenia zabiegu operacyjnego np. z godzin nocnych do porannych

Obowiązek udzielenia pomocy przez lekarza

Sąd Okręgowy w Opolu skazał lekarza z S. na rok pozbawienia wolności w zawieszeniu na 2 lata oraz 3600 zł grzywny za nieudzielenie pomocy umierającej kobiecie.

Stan faktyczny przedstawiał się następująco: 22.9.2006 r. Teresa Z zasłabła, znajoma chorej po wezwaniu karetki, zwróciła się o udzielenie pomocy do lekarza Aleksandra S., który przyjmował w najbliższej przychodni. Aleksander S. poradził jej aby wezwała karetkę a sam zajął się przyjmowaniem pacjentów w poradni. Po kilku minutach na miejsce zdarzenia wysłał pielęgniarkę, aby sprawdziła, co się dzieje. Teresa Z. zmarła zanim przyjechała karetka. Prokuratura postawiła zarzut lekarzowi Aleksandrowi S. nieudzielenia pomocy. Lekarz tłumaczył się, że w przychodni miał pacjentów i musiał się nimi zająć, a poza tym bóle krzyża uniemożliwiają mu udzielenie pierwszej pomocy. Sąd uznał jednak, że „na lekarzu ciążył zawodowy i etyczny obowiązek udzielenia pomocy”.

Poświadczenie nieprawdy przez lekarza (przestępstwo fałszu intelektualnego)

Nieodzownym elementem świadczenia usług medycznych przez lekarza jest wydawanie przez lekarza zaświadczeń (np. o zgonie, o urodzeniu dziecka, o chorobie, o zdolności do pracy), świadectw, opinii o stanie zdrowia pacjenta, orzeczeń lekarskich, zgłoszeń (np. o zachorowaniu na chorobę zakaźną) czy też dokonywanie wpisów do dokumentacji medycznej. Uprawnienia te są wykonywanie przez lekarza na podstawie przepisów ustaw oraz Kodeksu Etyki Lekarskiej.

Lekarz wystawiając zaświadczenie w którym poświadcza zdarzenie nieprawdziwe naraża się na odpowiedzialność karną z art. 271 KK.

Eutanazja i pomoc w samobójstwie

W polskim prawie problem eutanazji i pomocy w samobójstwie regulują następujące przepisy.
1) art. 150 k.k. określający uprzywilejowaną postać zabójstwa – występek „zabójstwa eutanatycznego” (na żądanie).
2) art. 151 k.k. wedle, którego przestępstwem jest doprowadzenie do samobójstwa poprzez namowę lub udzielenie pomocy w targnięciu się na własne życie.
3) art. 31 KEL zawierający bezwzględny zakaz zastosowania eutanazji przez lekarza, również zabrania mu pomagania choremu w popełnieniu samobójstwa.

wtorek, 1 maja 2012

Nowa lista leków refundowanych

Minister Zdrowia opublikował nowy wykaz refundowanych leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych. Nowa lista refundacyjna obowiązuje od 1.5.2012 r.

Wykaz dostępny jest na stronach Ministerstwa Zdrowia.

Jednostka badawczo-rozwojowa odpowiada za szkodę wyrządzoną wskutek błędu w sztuce lekarskiej

Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20.4. 2012 r., sygn. akt III CZP 8/12

Jednostka badawczo-rozwojowa odpowiada za szkodę wyrządzoną w marcu 1998 r. wskutek błędu w sztuce lekarskiej, popełnionego przez osobę wchodzącą w skład zespołu szpitala działającego w strukturze tej jednostki i będącą jej funkcjonariuszem, także wtedy, gdy działalność szpitala była finansowana na zasadach właściwych dla jednostek albo zakładów budżetowych.


Sprawę opisywał Dziennik Gazeta Prawna, na razie brak jest uzasadnienia na stronach Sądu Najwyższego.




Źródło Sąd Najwyższy

Zasady zwrotu nienależnie opłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne są niezgodne z Konstytucją RP

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19.4.2012 r., syg. Akt P 41/11

19.4.2012 r. Trybunał Konstytucyjny rozpoznał pytanie prawne Sądu Okręgowego w Toruniu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych dotyczące zasad zwrotu nienależnie opłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne.

Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 27.8.2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w brzmieniu obowiązującym do dnia 19.7.2011 r., jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.


Szpital nie musi leczyć pacjentki chorej na SM lekiem G.

Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 25.4.1012 r., sygnatura akt I Acz 692/12

Sąd Okręgowy we Wrocławiu w dniu 21.3.2012 r., syg. Akt I Co 93/12, wydał postanowienie, w którym nakazał (…) Szpitalowi (…) we W. leczenie pacjentki D.Z., chorej na stwardnienie rozsiane lekiem G. Lek mimo, że jest w Polsce zarejestrowany to jednak Narodowy Fundusz Zdrowia nie refunduje leczenia z zastosowaniem tego leku.  
Zażalenie na postanowienie wniósł (…) Szpital (…) we W.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zmienił w dniu 25.4.2012 r. postanowienie Sądu Okręgowego w sprawie leczenia pacjentki chorej na stwardnienie rozsiane lekiem G.

Terapia w taksówce

W ostatnim czasie głośno było o nowej metodzie terapeutycznej – lokoterapii, czyli psychoterapii w taksówce.
W związku ze zmianą ustawy o transporcie drogowym, która zakłada, że przewozy osób po mieście mogą wykonywać wyłącznie taksówkarze, inni przewoźnicy wpadli na pomysł obejścia przepisów i jak wykonywać usługi bez licencji.
Przewoźnikom pomaga Europejskie Towarzystwo Psychoterapeutyczne, które prowadzi dla nich szkolenia, kończące się uzyskaniem certyfikatu psychoterapeuty holistycznego pierwszego stopnia. Szkolenie obejmuje m.in. aktywne słuchanie, okazywanie akceptacji dla klienta takiego, jaki jest, a także z zakresu etyki i zagadnień prawnych oraz szkolenie bhp.

Cała sytuacja pokazuje dwa ważne kwestie, wymagające uregulowania prawnego. Pierwsza, pokazuje jak łatwo jest obejść przepisy prawne i nadal świadczyć usługi przewozu osób bez licencji. Druga kwestia zwraca uwagę na łatwość zostania psychoterapeutą i prowadzenia terapii, a tym samym na łatwość z jaką pacjent jest narażony na powstanie szkody.
Obie kwestie powinny być szczegółowo uregulowane w przepisach ustawowych.

SPZOZ nie ma osobowości prawnej

Wyrok z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt I ACa 569/11


1. Z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej utraciły osobowość prawną.


2. Samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej uczestniczą w obrocie cywilnym i stają się podmiotem praw i obowiązków, a zatem posiadają zdolność prawną. Są one zatem jednostkami organizacyjnymi, do których stosuje się odpowiednio przepisy o osobach prawnych (art. 331 k.c.), a zgodnie z art. 64 § 11 k.p.c. posiadają zdolność sądową.

Mobbing. Jak sobie radzić. Część III

Ofiara nękania psychicznego nie jest w stanie sama wydostać się z zamkniętego kręgu prześladowań, pomówień i szykan. Czekanie z nadzieją na zmianę nie jest sposobem na wyjście z sytuacji. Potrzebne są profesjonalne wsparcie i pomoc.

Często świadomość przełożonego, że pracownik szuka pomocy w istytucjach zajmujących się zwalczaniem mobbingu, skłania go do zmiany stosunku do osoby prześladowanej. Jednak reformowanie psychosocjalnego środkowiska pracy to proces trwający latami.

Lepiej spróbować dokonać analizy swojej sytuacji. Należy rozważyć swoje mocne i słabe punkty oraz szanse i zagrożenia odnoszące się do trapiącego nas problemu. czy mamy dostateczne środki i sposoby walki o zaprzestanie mobbingu, kto nas może wesprzeć w walce lub zagrozić nam, w jaki sposób możemy skłonić naszego prześladowcę, aby przestał nas nękać, jakie są jego silne i słabe strony, do czego chcemy doprowadzić, czy chcemy odejśc z pracy i uzyskać odszkodowanie za złe traktowanie na drodze sadowej, czy też zostaniemy w tej pracy? i w jaki sposób chcemy osiągnąć swoje cele?

Odpowiedzi na te pytania znajdziecie w pełnej wersji artykułu.


Magazyn Pielęgniarki i Położnej, Warszawa, kwiecień 2008, Nr 4, s. 30

Mobbing. Wróg w miejscu pracy. Część II

W tej szczególnej grupie zawodowej, jaką stanowią pielęgniarki, położne oraz lekarze, nękanie psychiczne wiąże się ze złamaniem przysięgi Hipokratesa i nieprzestrzeganiem zasad Kodeksu etyki zawodowej pielęgniarki i położnej RP oraz Kodeksu etyki lekarskiej.

Mobbing w służbie zdrowia występuje równie często, co w innych zawodach. Zakłady opieki zdrowotnej to obecnie w Polsce instytucje na etapie restrukturyzacji. stale zmieniające się niejasne i często niejednoznaczne przepisy, skostniały i silnie zhierarchizowany system zarządzania sprzyjają występowaniu zjawiska przemocy i nękania psychicznego.

W artykule m.in. kim jest mobbingujący, mobbingowany, jakie są przyczyny działań mobbingowych i jakie koszty ponosi zakład pracy, społeczeństwo, skarb państwa i wreszcie sama ofiara mobbingu.
Magazyn Pielęgniarki i Położnej, Warszawa, marzec 2008, Nr 3, s. 28–29.

Mobbing. Gdy praca staje się koszmarem. Część I

Mobbing oznacza celowe, systematyczne, powtarzające się przez dłuższy czas, zachowania naruszające godność osobistą danej osoby.

Z przeprowadzonych przez CEBOS badań, których celem było określenie skali mobbingu w Polsce, wynika, że 5% pracowników jest a co dzień szykanowanych przez przełożonych, a 12% przynajmniej raz miało do czynienia z podobną sytuacją. 21% osób wskazywało na złą atmosferę w miejscu pracy, wywołaną docinkami, przykrymi uwagami i obrażaniem. Inną formą mobbingu często wymienianą (20%), są różnego typu kary, ograniczenia i represje, np. mała możliwość wzięcia i wybrania dogodnego terminu urlopu, obniżanie lub pozbawianie premii i nagród, zmuszanie do łamania przepisów. Jeszcze inne prześladowania to: groźby zwolnienia z pracy (19%), nieuzasadniona krytyka i obniżanie wartości pracownika - także w obecności onnych (17%).

W artykule przedstawione zostały równiez fazy mobbingu oraz przykłady z życia.
Magazyn Pielęgniarki i Położnej, Warszawa październik 2007, Nr 10, s. 22–23


Mobbing

Mobbing to terror psychiczny w miejscu pracy, psychiczne znęcanie się. Wrogie, nieetyczne, systematyczne powtarzajace się zachowanie skierowane wobec jednej lub kilku osób. Ataki mają na celu zniszczenie reputacji, utrudnianie i przeszkadzanie w wykonywanej pracy. Nierzadkie jest przy tym używanie słów
i zachowań godzących w godność człowieka i jego podstawowe prawa. Celem jest zniszczenie odporności psychicznej ofiary i pozbycie się jej z pracy lub stanowiska.


Impuls – biuletyn Warszawskiej Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych, Warszawa 2007, Nr 1–2 (162–163), s. 8–14

Odpowiedzialność pielęgniarek i położnych, cz. III

W tej części zostały opisane dwa rodzaje odpowiedzialności: karna i cywilna.


Odpowiedzialność karna jest to odpowiedzialność za popełnienie przestępstwa (określonego przez ustawę). Skutkiem jest orzeczenie kary: pozbawienia wolności, ograniczenia wolności, grzywny. Podstawą prawną odpowiedzialności karnej jest Kodeks karny. W sprawach tych orzeka są powszechny - wydział karny.

Odpowiedzialnością karną objęte są tego rodzaju czyny, które skierowane są przeciwnko dobrom szczególnie chronionym (życie, zdrowie).


Odpowiedzialność cywilna jest to odpowiedzialność za wyrządzenie szkody majątkowej albo krzywdy niemajątkowej (dot.: życia, zdrowia, czci, wolności, dobrego imienia, kultu osoby zmarłej). Określa majątkowy charakter sankcji (odszkodowanie). Może wynikać z winy, z tytułu ryzyka lub tez zasad współżycia społecznego, może obciążać jedną lub więcej osób - w określonych częściach lub solidarnie. Skutkiem jest konieczność zapłacenia odszkodowania (w przypadku szkody) lub zadośćuczynienia (w przypadku krzywdy).

Podstawą odpowiedzialności cywilnej jest Kodeks cywilny. W sprawach z powództwa cywilnego orzekają sądy powszechne - wydziały cywilne.


Dalsza część: Impuls – biuletyn Warszawskiej Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych 2006, Nr 11–12 (160–161), s. 9–13

Odpowiedzialność pielęgniarek i położnych, cz. II

Odpowiedzialność zawodowa jest to odpowiedzialność za popełnienie przewinienia zawodowego. Skutkiem nieprawidłowości postępowania jest orzeczenie kary dyscyplinarnej (upomnienia, nagany, czasowego lub trwałego pozbawienia prawa do wykonywania zawodu).

Odpowiedzialność zawodowa jest szczególnym rodzajem odpowiedzialności związanej z przynależnością do określonej, samodzielnej, ważnej dla społeczeństwa grupy zawodowej.

Więcej o odpowiedzialności zawodowej: Impuls – biuletyn Warszawskiej Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych 2006, Nr 9–10 (158–159), s. 8–12

Odpowiedzialność pielęgniarek i położnych, cz. I

Mój pierwszy artykuł odnośnie prawa medycznego, ale kwestie poruszone są nadal aktualne. Poza ogólnymi informacjami odnośnie odpowiedzialności omówiona została odpowiedzialność pracownicza.


"Niech każda pielęgniarka pamięta, że powinna być osobą, na którą mozna się zdać, innymi słowy - być w razie potrzeby osobą zaufaną i godną zaufania".
Florencja Nightingale

Zasada primum non nocere jest dziś tak samo ważna jak w czasach Hipokratesa. Nowoczesna opieka zdrowotna jest skomplikowana i ryzykowna. Błędy stanowią ryzyko kazdego ludzkiego działania, ale można i należy się na nich uczyć, szczególnie w służbie zdrowia. W tym celu niezbędne jest zgłaszanie zdarzeń, które są szkodliwe dla pacjentów i grupy zawodowej. Nie ma nic bardziej okrutnego niż ukrywanie błędów medycznych. To wydanie wyroku na pacjenta i nieudzielanie mu pomocy. Oznacza to, że nikt nie odpowiada za to, co się stało a pacjentowi pozostaje zwrócić się o pomoc jedynie do Pana Boga.

W polskim prawie nie istnieje pojęcie błędu medycznego. Słowo "błąd" występuje w ustawach o ochronie zdrowia, ale wyłącznie w potocznym znaczeniu - gdy chodzi o wprowadzenie kogoś w błąd.


Podstawą odpowiedzialności pracowniczej pielegniarek i położnych jest Kodek pracy i ustawa o zawodach pielęgniarki i położnej. W sprawach o anruszenie odpowiedzialności orzekaja sądy pracy i ubezpieczeń społecznych.


Całość dostępne w: Impuls – biuletyn Warszawskiej Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych 2006, Nr 6–7 (155–156), s. 9–12