czwartek, 3 maja 2012

Eutanazja i pomoc w samobójstwie

W polskim prawie problem eutanazji i pomocy w samobójstwie regulują następujące przepisy.
1) art. 150 k.k. określający uprzywilejowaną postać zabójstwa – występek „zabójstwa eutanatycznego” (na żądanie).
2) art. 151 k.k. wedle, którego przestępstwem jest doprowadzenie do samobójstwa poprzez namowę lub udzielenie pomocy w targnięciu się na własne życie.
3) art. 31 KEL zawierający bezwzględny zakaz zastosowania eutanazji przez lekarza, również zabrania mu pomagania choremu w popełnieniu samobójstwa.


Aby czyn lekarza mógł być zakwalifikowany jako przestępstwo z art. 150 k.k., spełnione muszą być cztery podstawowe warunki:
1) lekarz musi umyślnie pozbawić życia chorego,
2) motywem skłaniającym lekarza do tego czynu musi być żądanie chorego,
3) szczególną pobudką realizacji tego przedsięwzięcia musi być współczucie, które lekarz żywi do cierpiącego pacjenta,
4) decyzja lekarza podjęta musi być w oparciu o skalkulowane przez niego zasady wiedzy medycznej i znajomości stopnia zaawansowania choroby, perspektywy przeżycia pacjenta w relacji do stopnia i intensywności cierpień, których w związku ze swą chorobą doznaje.

Procesy lekarskie na podstawie art. 150 i 151 k.k. są stosunkowo rzadkie, a sądy przepisy te stosują raczej w przypadku zabójstwa z litości dokonanego przez osobę inną niż lekarz.

Przykładem eutanazji czynnej jest czyn holenderskiej lekarki Gertrudy Postma, która zastrzykiem z morfiny uśmierciła nieuleczalnie chorą matkę na jej wielokrotną prośbę. Za czyn ten została skazana w 1973 r. na symboliczną karę tygodnia pozbawienia wolności.

Cały artykuł odnośnie eutanazji i jej rodzajom można przeczytać w:Medycyna i pasje 2010, tom 2, Nr 2 (7), s. 38–40.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz