poniedziałek, 28 maja 2012

Zgoda na terapię 17-latka

Na sesję terapeutyczna zgłasza się młoda osoba. W trakcie konsultacji terapeuta dowiaduje się, że jest to osoba nieletnia, ma 17 lat.

Czy terapeuta może prowadzić terapię i kto wyraża zgodę na nią?

Zgodnie z ustawą o prawach pacjenta jak i ustawą o zawodzie psychologa to pacjent wyraża zgodę na udzielanie świadczeń zdrowotnych – terapeutycznych. W przypadku gdy osobą zgłaszającą się na terapię jest osoba nieletnia, tj. ukończyła 16 r.ż., ale nie ma jeszcze skończonych 18 lat, zgodę wyraża on sam jak i jego przedstawiciel ustawowy. Zgodę taką nazywa się zgodą kumulatywną. W przypadku, gdy przedstawiciel wyraża sprzeciw (nieletni wyraża zgodę) albo małoletni wyraża sprzeciw przy jednoczesnej zgodzie przedstawiciela na prowadzenie terapii potrzebna jest zgoda sądu opiekuńczego.

Również w kodeksach etycznych psychologa jak i psychoterapeuty zawarte są normy gwarantujące pacjentowi prawo do wyrażenia zgody na udzielenie świadczeń terapeutycznych.

Pierwsza sesja może odbyć się bez zgody przedstawiciela, z tego powodu, że to na sesji konsultacyjnej terapeuta może dopiero dowiedzieć się ile lat ma jego pacjent/klient. Po powzięciu informacji, że jest to osoba nieletnia należy poinformować ja, że na kolejną konsultację powinna przyjść z osoba pełnoletnią, która jest jego przedstawicielem ustawowym.

Co jednak, gdy w trakcie takiej konsultacji 17-latek, oprócz wieku mówi nam o wykorzystywaniu seksualnym przez jednego z rodziców (np. art. 201 KK – kazirodztwo) albo o stosowaniu przemocy przez rodziców w stosunku do niego?

Będzie to sytuacja wyjątkowa i w takim przypadku terapeuta może powołać się na przepisy ustawy z 29.7.2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz.U. Nr 180, poz. 1493 ze zm. – art. 12 ust. 1) albo na podstawie art. 304 § Kodeksu postępowania karnego i zawiadomić odpowiednie organy o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu.

Art. 12. ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie

1. Osoby, które w związku z wykonywaniem swoich obowiązków służbowych lub zawodowych powzięły podejrzenie o popełnieniu ściganego z urzędu przestępstwa z użyciem przemocy w rodzinie, niezwłocznie zawiadamiają o tym Policję lub prokuratora.


Art. 304 Kodeksu postępowania karnego

§ 1. Każdy dowiedziawszy się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym prokuratora lub Policję. Przepis art. 191 § 3 stosuje się odpowiednio.

§ 2. Instytucje państwowe i samorządowe, które w związku ze swą działalnością dowiedziały się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym prokuratora lub Policję oraz przedsięwziąć niezbędne czynności do czasu przybycia organu powołanego do ścigania przestępstw lub do czasu wydania przez ten organ stosownego zarządzenia, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz